Babylon Revival is de reünie van het legendarische jongerencentrum Babylon in Hengelo (1973-1984) die werd gehouden op 28 november 2009 in Metropool.  

mede mogelijk gemaakt door
rokade_letters

website sponsored by
hengelo-bier-herrenhausen-sponsor-rev

wordt ondersteund door
logo_metropool_2009_140px

 
dsc01329_e.jpg
Boek in aantocht
Na jarenlang speurwerk is het eindelijk zover. In het voorjaar van 2016 verschijnt het boek van Marco Krijnsen over de Fashionmoord. Kijk op: http://marcokrijnsen.nl/fashionmoord/ of ga naar Facebook: De Fashionmoord
 
METROPOOL
METROPOOL Deze stad, net zo klein soms als een dorp, heeft de geschiedenis plaatselijk verrijkt,   een apart muziekpaleis, de glazen gevel op de verschroeide plekken van weleer.   Eerst was Pink Floyd en tegen de cultuur hier de mode, opgegaan in vuur en vlam,   vervolgens de preken van Johnny Rotten en consorten, onder brand verstomd in   Babylon, geblakerde grond. Een podium daarop beraamd,- dit wereldse paradijs.   John Heymans - Stadsdichter van Hengelo zie ook: http://www.hengeloleest.nl/category/stadsdichter/
 
Carmen Kleinegris over NET
  Onze Carmen is druk in de weer voor NET en heeft recent in een interview in Eurordis nieuwsbrief gestaan:
Read more
 
Dat was prachtig, maar hoe nu verder?
De Babylon Revival was een mooi en onvergetelijk evenement, en we kijken er als organisatie, een maand na dato, met voldoening op terug. Tegelijk borrelen er gedachten op over nieuwe activiteiten. Maar hoe moeten die er uit zien? Suggesties zijn meer dan welkom!
Lees meer
 
De eerste beelden. Heb je ook foto's gemaakt? Deel ze!
Had je je fototoestel bij je of heb je foto's gemaakt op de Babylon Revival met je mobiele telefoon? Deel ze met de andere bezoekers maar vooral ook de mensen die niet op de Revival aanwezig konden zijn!
Lees meer
 
De legendarische Willy Onland
door Ingo Gigengack   

Als knulletje van 13 of 14 liep ik al rond tussen de ‘hippies’ in het Babylon aan de Pastoriestraat. Daar leerde ik ook de legendarische Willy Onland kennen.

Hij hield de jongste gasten, waaronder ikzelf dus, een beetje in de gaten. Stilzwijgend en de boel controlerend vanuit zijn ooghoeken zorgde hij er voor dat we geen al te rare belevenissen meemaakten in het onstuimige Babylon.

In die tijd verrichte Willy ook vaak klusjes voor Frans Gigengack, eigenaar van het plaatselijke Amusements Center. Dat leverde hem mooi een paar centen extra op. De ene keer bracht hij onderdelen van flipperkasten naar een klant en een andere keer stond hij met de, toentertijd, ultra moderne Moonwalk (opblaasbaar springkussen uit Amerika) op een braderie in één of ander gehuchtje in het mooie Twente.

Gaandeweg vergezelde ik Willy steeds vaker op zijn tochtjes voor Frans. Als ik me goed herinner reed hij lange tijd in een oude Ford stationwagon. Beetje grauwe kleur met over de lengterichting een brede vaalblauwe streep. De stoel voor de bijrijder zat er min of meer los in, zodat er enigszins met beleid geremd moest worden. Dat lukte vaak wel, maar helaas belandde ik ook wel eens onzacht tegen het hard-plastic dashboard. Dat alles deed niets af aan het plezier dat ik aan die ritten ontleende. De wagen ging niet al te hard en we namen vaak de binnenwegen. Daar genoot Willy zichtbaar van. Hij was op een bijzondere manier in zijn element in zijn auto met links en rechts van hem goudgele korenaren die, heen en weer golvend door een zachte bries, oplichtten in de zon. Raampjes open, elleboog naar buiten stekend, leunend op de deur. Shagje draaiend onder het rijden (was ie specialist in) en goede muziek uit de los zittende radio. Ik was meestal degene die sprak. Honderduit. Willy hield zijn blik op de weg. Af en toe een glimlach op z’n gezicht. En af en toe een woord terug. Willy hoefde niet veel te zeggen. Het paste bij hem dat hij het meeste zei zonder woorden. Zo ontstond er een bijzondere band tussen ons.

We moesten een keer een week lang met de Moonwalk op de zomerspelen in Ahoy Rotterdam staan. Ik denk dat het 1976 was. Frans Gigengack had een ranzig appartement geregeld waar we die week konden overnachten. De eerste avond van ons verblijf in Rotterdam gingen we naar een kroeg op Katendrecht. Het stikte er van de dronken matrozen. Er hing een zilte zeelucht om hen heen. Uit alle windstreken kwamen ze want de meesten kon ik niet verstaan. Ik zat met Willy aan de bar van een biertje te genieten. Naast me een dame in een rood flanelletje, met fel rode lippen en een klein handtasje. Ze rook naar zweet en had duidelijk een te sterk, goedkoop, parfummetje op om dat te maskeren. Ze papte het aan met elke matroos die in haar buurt kwam. Niet veel later ging ze met een jonge stoere vent naar buiten. Gaan zeker naar huis, dacht ik. Wist ik veel.

Plotseling brak er een tumult uit in de kroeg. Geschreeuw, getrek en gerinkel van vallende glazen. En voor dat ik er erg in had zoefde een barkruk precies richting Willy en mij. In een flits drukte Willy mijn hoofd naar beneden tot op de bar. In een reflex bukte hij ook zelf. De kruk sloeg achter de bar tegen de flessen whiskey en de zich daarachter bevindende spiegel. Duizend scherven waren de stille getuige van wat net zo plotseling weer ophield als het was begonnen. Iedereen, inclusief Willy, ging verder alsof er niets gebeurd was. Ik was perplex. Het hart bonkte in mijn keel en in kon nauwelijks een woord uitbrengen. Zachtjes zei ik tegen Willy “ik wil hier weg.” Hij stond op, gooide wat geld op de bar en liep met me naar de uitgang. “Beetje te heftig voor je?” vroeg hij toen we buiten waren. Ik knikte; hij glimlachte.

Die week ben ik de rest van de avonden in het appartement gebleven. Rotterdam was toch een maatje te groot voor me. Willy ging 's avonds in z’n eentje een biertje drinken.

Zie ook: necrologie Willy Onland

willy_onland_parkpop

 

0 Reacties